Melanotaenia ajamaruensis

De Melanotaenia ajamaruensis is alleen bekend van de vangsten van onderzoekers naar nieuwe vissoorten in Papua Nieuw Guinea. Helaas zijn ze nooit in de aquarium hobby geïntroduceerd.

Melanotaenia ajamaruensis

De natuurlijke kleuren van de Melanotaenia ajamaruensis zijn niet bekend aangezien er geen levende exemplaren zijn gevangen.  De holotype exemplaren die bewaard worden in het Leiden Museum zijn de enige die ooit zijn gevangen. Uit veld notities blijkt dat ze een metalig blauw tot gelig of groen zijn met oranje en gele horizontale strepen en donker gekleurde schubranden. Het lichaam is ovaal en lateraal samengedrukt. Ze groeien tot een lengte van ongeveer 11 cm, de mannen zijn meestal hoger gebouwd dan vrouwen. Ze hebben de naam ajamaruensis gekregen als verwijzing naar de Ajamaru Meren, het vindplaats van het holotype en de enige bekende vangst locatie tot nog toe (zie opmerkingen).

Verspreiding en Leefomgeving

Melanotaenia ajamaruensis is een meer en beekjes bewonende regenboogvis die wordt gevonden in relatief helder alkalisch water, met overvloedige hoeveelheden waterplanten. De museum exemplaren werden verzameld in maart 1955 door Marinus Boeseman en zijn metgezellen in de Ajamaru Lakes, een complex van meren aan de Ajamaru rivier in het centrum van het schiereiland Vogelkop, West Papua. De Ajamaru Meren bevinden zich ongeveer 120 km ten Oost-Zuid-Oosten van Sorong. Er zijn drie kleine zoetwatermeren en bijbehorende moerassen. Het grootste meer, Lake Ayamaru (Amaru, Ajamaroe), mondt uit via de andere twee meren, Lake Hain en Lake Aitinjo (Aytinjo), in een van de bovenste zijrivieren van de rivier Kais en mondt uiteindelijk uit in de Ceram Zee. 

Lake Ayamaru is een 20 meter diepe, 2.200 hectare groot zwartwater meer in een vrij vlak terrein, gelegen op ongeveer 250 meter hoogte. In de nattere maanden (april-juni) kan het meer stijgen tot 5 meter boven het niveau van het droge seizoen; het meer droogt nooit helemaal uit, maar de kustlijn trekt zich enkele honderden meters terug. Het heeft een modderige bodem, en de sedimenten van de oevers zijn naar verluidt wit, ofwel zand of kaolin klei. Er zijn verschillende kleine dorpen rond het meer. De meren en beken hebben een pH van 6.4-7.8 (de Vries, 1962) en een gematigde temperatuur 26-27 ° C. Toen Marinus Boeseman zijn exemplaren ving, meldde hij een pH van 6,4-6,5.

Reeds in 1938, werden Trichogaster pectoralis, Helostoma temminckii en Cyprinus carpio geintroduceerd inLake Ayamaru om aan de behoeften van een Nederlandse militaire post in dat gebied te voldoen. De twee eerstgenoemde soorten worden er nog steeds aangetroffen als gevolg van een zeer succesvolle acclimatisatie. Cyprinus carpio is ingevoerd in het meer in 1938, 1951 en 1969.

Melanotaenia ajamaruensis, Melanotaenia boesemani, Pseudomugil reticulatus en Glossogobius hoesei zijn gezien in de meren en de omliggende beken. Andere soorten die gerapporteerd zijn als voorkomend zijn Chaenogobius isaza, Arius spp. (een is crème-kleurige en de andere zwart) en Glossamia sp. Er zijn blijkbaar betrouwbare rapporten dat grote alen ook voorkomen in Lake Aytinjo. Rivierkreeftjes komen overvloedig voor in de meren. Er zijn twee soorten waargenomen, waarvan er een een lengte bereikt van ongeveer 5 cm en de andere ongeveer 10 cm lang wordt (Cherax holthuisi werd gevangen door M. Boeseman in 1952 uit de rivier Kais). Ook komen waarschijnlijk drie soorten reuze garnalen voor (Macrobrachium), die lokaal zijn genoemd naar de kleur: udang Biru (blauw), udang Hitam (zwart) en udang Putih (wit, met af en toe wat rood-oranje). Hier is echter zeer weinig onderzoek naar verricht, en het is mogelijk dat er nog andere soorten voorkomen in de meren.

Opmerkingen

Van oktober 1954 tot mei 1955 nam Marinus Boeseman samen met LD Brongersma en L.B. Holthuis deel aan een vang-expeditie van het Rijksmuseum van Natuurlijke Historie naar Nederland Nieuw-Guinea (West-Papoea). Zijn taak was om een grondige kennis van de visfauna te verkrijgen door het uitgebreid onderzoeken van zo veel mogelijk rivieren en meren in West-Papoea. Deze taak werd grondig uitgevoerd en in een relatief korte periode werden veel plaatsen bezocht, wat resulteert in een rijke collectie voor het museum in Leiden. Een van de plaatsen die hij bezocht was Lake Sentani, Tami River, Biak Island, Lake Jamoer (Yamur), Wissel Meren, Ayamaru meren, Lake Aitinjo, Merauke en de Digoel rivier. Deze collectie bevatte veel Regenboogvissen, maar een grondige studie van dit materiaal en beschrijvingen van alle nieuwe soorten werden door Boeseman nooit gemaakt.

Als onderdeel van zijn voorbereiding op de herziening van de regenboogvis familie, bestudeerde Gerald Allen de Nederlandse collectie van 1954-55 aan het einde van de jaren 70. Hij ontdekte niet minder dan vier nieuwe regenboogvissen, die hij in 1980 beschreef, samen met Norbert Kruis. Deze soorten werden Melanotaenia boesemani, Melanotaenia ajamaruensis, Melanotaenia japenensis en Glossolepis pseudoincisus.

In 2007-2008 werd een aantal onderzoeken uitgevoerd door de Nationale Marine van Papua en Fisheries Research, de Academy of Fishery Sorong, en het Instituut voor Onderzoek voor de Ontwikkeling van Frankrijk in vijf bio regio’s van West-Papoea. Ongeveer vijftien soorten Regenboogvissen werden verzameld tijdens deze expedities, waaronder de Melanotaenia ajamaruensis uit Lake Aitinyo (Aytinjo). Wat er is gebeurd met de vissen die tijdens deze deze expedities zijn verzameld is bij mij niet bekend!

Auteur

Adrian R. Tappin – Home of the Rainbowfish

Copyright foto’s

Laurent Pouyaud

Literatuur
Allen, G. R. and N. J. Cross (1980). Description of Five New Rainbowfishes (Melanotaeniidae) from New Guinea. Records of the Western Australian Museum 8 (3): 377-96.

Boeseman, M. (1956). The Lake Resources of Netherlands New Guinea. South Pacific Commission Quarterly Bulletin 6(1): 23-25.

Boeseman, M. (1956). Fresh-water sawfishes and sharks in Netherlands New Guinea. Science 123: 222-223.

Boeseman, M., (1963). Notes on the fishes of Western New Guinea. Zoologische Mededelingen Leiden 38 (14): 221-242.

de Vries, J. (1962). Review of Inland Fisheries in Netherlands New Guinea. South Pacific Commission Fisheries Technical Meeting (Noumea, 5 – 13 February 1962).

Holthuis, L.B., (1956). Native fisheries of freshwater Crustacea in Netherlands New Guinea. Contributions to New Guinea Carcinology. I. – Nova Guinea (n. ser.) 7(2): 123-137.

Reeskamp, G.A. (1961). Report of a Preliminary Survey of the Ajamaroe Lakes, Netherlands New Guinea. Indo-Pacific Fisheries Council – Occasional Paper 61/12. Food and Agricultural Organization of the United Nations.

Onze lezers score
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Extra informatie

Familie

Geslacht

Soortnaam

Herkomst

Beoordelingen

Er zijn nog geen beoordelingen.

Wees de eerste om “Melanotaenia ajamaruensis” te beoordelen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Please respect our copyright. Don`t copy text or images! Please share a link to this page instead.

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je hier in!

Je informatie wordt nooit gedeeld met andere partijen

Laat dit bericht niet meer zien

AquaInfo.nl is de Nederlandstalige bron voor aquarium informatie! Met soortbeschrijvingen en artikelen proberen we kennis over diverse onderwerpen te bundelen en op duidelijke manier te verwoorden. Onze nieuwsbrief houdt je op de hoogte over:

  • Artikelen
  • Nieuwe soortbeschrijvingen
  • Ontwikkelingen
  • Zoetwater vissen
  • Zoutwater vissen
  • Planten
  • Lagere dieren
  • en al het andere wat je in een aquarium tegenkomt!